มาถึงนี่แล้วเว้ยยยยยย.... ในที่สุดกรูก็ต้องโกอินเตอร์กะเค้าบ้างซะที
ตอนแรกก็ว่าจาอัพแม่งทุกวันตั้งแต่มาถึงเลยหวะ...แต่มานต้องทามนู่นทามนี่
(จิงๆแอบขี้เกียจนิสๆ) เอาหนะๆ...วันนี้จาเล่าตั้งแต่ออกเดินทางออกจากไทยเลย
เพราะการบ้านกรูเสร็จแล้น 5555+
เริ่มต้นตั้งแต่สุวรรณภูมิ...มีเพื่อนๆมาส่งมากมายก่อยกอง
ขอบคุณทุกคนมากมายที่อุสส่าถ่อมาไกลถึงนี่...
และแล้วก็ถึงเวลาที่กรูต้องขึ้นเครื่องซะที....
ตอนเครื่องแม่งกาลังบินขึ้นแม่งเศร้าโครตอ่า...นึกภาพดิ...
ล้อเครื่องบินกาลังลอยขึ้นจากแผ่นดินบ้านเกิด...ได้แต่ปลอบใจตัวเองว่าเดี๋ยวก็กลับ...
และแล้วก็เห็นแต่เมฆ....ลาก่อนเมืองไทย แล้วฉันจะกลับมา
....พอละเรื่องซึ้ง....บนเครื่องกรูนั่งติดหน้าต่างเว้ย...มีแขกอีก2คนนั่งข้าง
เค้าเปนคนดูไบ...คุยกะเค้าซักพักก็แดกแล้วนอน
5ชม.ต่อมากรูก็มาโผล่ที่น่านฟ้าสหรัฐอาหรับอิมิเรต....ต้องมาต่อเครื่องที่นี่หนะ...
มีเวลาเดินเล่นปรามาน2ชม. กรูก็เดินปายดูduty free ก่อนเลย
ของที่นี่ราคาก็ม่ายได้ถูกปายซะเท่าหร่าย...ของหนีภาษีบ้านเราถูกกว่าเยอะ
เลยม่ายได้ซื้อรายเลย(ด้วยความงก) และแล้วกรูก็เจอ...เน็ทฟรี...
กรูม่ายรีรอเดินตรงเข้าปายต่อคิวเล่นทันที...แม่งต้องยืนเล่นหวะ...เอาวะฟรี
ม่ายมีครายออนเลยครับผม...เพราะตอนนั้นแม่งตี4ที่ไทย ก็เลยได้ส่งเมลหาเพื่อนๆฉบับนึงด้วยความคิดถึง
ถึงเวลาที่ต้องเดินทางต่อแล้วคับ...แม่งจัดให้กรูนั่งติดหน้าต่างตามเดิม
ลุกไปฉี่ยากโครตอ่า...นั่งติดคนออสซี่ตัวหย่ายโครตๆ
ที่แม่งซวยสุดๆก็คือแม่งมีเด็กนั่งข้างหลังเว้ย...แล้วไอ้จอทีวีมานเปนจอติดเบาะ(หลังเบาะตรงหัว)
เชี่ยกว่าเก่าก็คือแม่งเปนจอสัมผัสคับ...เด็กแม่งเล่นใหญ่เลย...กดเบาๆก็ติดละแต่แม่งเล่นทิ่มซะ
หัวกรูสะเทือนตลอด...แม่งเป็นเด็กแขก...แม่งแม่งห้ามก็ไม่ฟังสาดดดดด
กรูก็เลยนอนม่ายค่อยหลับ...ดูหลังการ์ตูนไปเรื่อยๆ(อย่ามาไทยนะเมิง...แค้นมาก)
ลงเครื่องบินมาด้วยขอบตาดำนิสๆ...และแล้วตาก็ต้องสว่างด้วยแถว immigration ตรวจคนเข้าเมืองนั่นเอง
ยาวเหี้ยยยยยยยยยยย....ยาวกว่าแถวเอาบัตรคอนเสริตฟรีพี่โต๋ที่กรูจาปายเอาแล้วขายต่อปรามาน20เท่า
เสียเวลาอยู่ตรงนั้นปรามาน2ชม. และแล้วกรูก็หลุดออกมาเอากระเป๋า...
จากนั้นเอางายดีหว่า...ลากกระเป๋าปริๆของกรูมาเรียนะ taxi คับผม
เว่าอังกิดกะคนขับซักพักก็โดดขึ้นรถ...หลายคนอาจจารู้แล้วว่าค่า taxi ที่นี่แพงสาดๆ
นั่งประมาณ 10 กิโล ปรามาน 1400 บาท....ที่ไทยไปได้ถึงเชียงใหม่ 555+
พอถึงแล้วงัยต่อคับ...ต้องลงที่ตู้ยามเพื่อเอากุญแจที่เค้าฝากไว้ให้...เพราะวันนี้วันอาทิต
แล้วกรูต้องลากไอ้กระเป๋าหนัก30โลนั่นไปหอ...ซึ่งแม่งไกลลลลลมากมาย
กล้ามกรูขึ้นเลยกว่าจาผ่านเนิน...บันได...ถึงห้อง ดีนะแม่งมีลิฟ ห้องกรูชั้น6
นอนแผ่...ดูสภาพห้องซักพัก...เข้าห้องน้ำ...เอาวะได้เวลาท่องโลกแล้น
ออกเดินทางครับผม...ก่อนจาออกจากรั้วม.ต้องหารายกินก่อนเพราะกรูหิวโครต
เจอร้านในม.เปิดชื่อร้าน Campustore ขอเรียกว่า สหกร ละกันเพราะแม่งขายของในม.
มีเสื้อตรามหาลัย แก้ว หมวก บลาๆๆๆ ...ได้แซนวิชมาแด๊กอันนึงกะน้ำแร่ขวดนึง
ราคารวมกันปรามาน200บาท...แพงมะ
กรูก็เดินแดกไปเรื่อยๆระหว่างทางเข้าเมือง Uxbridge(ทั่งเมืองมีห้างเฉพาะตรงนี้แหละ)
หลายคนอาจจางงว่าทามมายไอ้ตั๋มมานไปลอนดอนแล้วเข้าเมืองนี้...
ปรามานว่าลอนดอนมันหย่ายมากคับผม...แบ่งเป็น 6 Zones เป็นวงออกมา...
ม.กรูอยู่ Zone6(ขอบแบบสุด)
เดินไปปรามานไมล์นิสๆ(2โล)...ก็เข้าตัวเมืองคับ
เซอเวดูนู่นดูนี่...แต่ยังม่ายได้ซื้อเช่รายเลย...ยังม่ายชินค่าเงินหละมั๊ง
เดินกลับอีกครับ...ออกกำลังกาย(จิงๆนั่งรถเมย์ไม่เป็น5555+)
นอนตั้งแต่6โมงเย็น...ตื่อนอีกที6โมงเช้า...เวลาไทยกรูนอนเที่ยงคืนตื่นเที่ยงวัน
ยังปรับเวลาม่ายได้อย่างแรงอ่า...อาบน้ำแต่งตัวคับ...เดินออกไปที่เดิมอีก
วันนี้เริ่มช๊อบแล้วคับ...กองทัพต้องเดินด้วยท้อง...เริ่มซื้ออาหารเข้าครัว
เออ...ลืมบอกเลยว่าห้องที่อยู่อ่ะห้องน้ำในตัว...ห้องครัวแชร์กัน10ห้อง
ซื้อหนมปัง..ไข่..กระหล่ำปรี...หม้อรามชามไห...แบบว่าหนักสาดๆ
กรูว่ากรูถึกแล้วนะ...แต่นี่มานเกินกำลังหวะ...
ถึงห้องแบบว่าปวดแขนเลยหวะ...ก่อนเข้าตึกเดินสวนกะคนที่หน้าประตู
วันนี้วันจันคับ...เค้าใส่เสื้อเหลืองในหลวง...."คนไทยป่ะคับ" กรูทัก
ใช่เว้ยยยย....ชื่อเจี่ย อยู่แฟลตเดียวกัน เจอคนไทยแล้วเว้ยยยยยย
ขอเบอร์เค้ามาเรียบร้อย...ทามอาหารกิน...นอนเวลาใกล้ๆเมื่อวาน
แม่งก็ตื่นเวลาคล้ายวันก่อนแหละคับ...มานม่ายชินนี่หว่า
วันนี้ก็ยังคงเปรี้ยวเดินเข้าเมืองปายอีก(ม่ายมีรายทาม)
ขากลับครับเจอกลุ่มคนไทยอีกแล้น...คราวนี้เจอ4รวด...
เจ๊หญิง พี่เอ๋ ปุ๊ เก่ง...เดี๋ยวจาอธิบายลักษณะคนไทยที่เจอทีหลังนะ
เจ๊หญิงชวนกินข้าวคับ...(ขอบคุณพระเจ้า...กรูยิ่งทามอาหารเก่งๆอยู่)
พวกเค้าอยู่แฟลต14กัน...ในหอ1หอมานจาแบ่งเปนแฟลตย่อยๆข่างใน...มีครัวแฟลตละห้อง
แฟลตนี้คนไทยหมดครับ...แฟลตเล็ก5ห้อง...กรูก็ปายเคาะแฟลตเค้า
เข้าปายพบคนไทยมากมาย...กาลังทามกับข้าวอยู่...รู้สึกดีหวะ...ไม่ได้เพราะมีข้าวกินนะ...
รู้สึกเหมือนม่ายได้อยู่คนเดียวอย่างที่คิดไว้...สบายใจขึ้นเยอะ
และแล้วแดกเสร็จกรูก็ขอเค้าร่วมวงด้วย...แชร์กันทามอารายแบ่งเวรกัน
เวรกรูวันศุกร์...จ่ายกองกลางอาทิตละ15ปอน
ตอนนี้เราเจอจิว แป้ง จอย เติ้ง คูล..เพิ่มขึ้นมา (ชักเยอะช่ายมะ..ยังม่ายหมดง่ายๆ)

ถึงวันพุธคับ...ปฐมนิเทศ ก็พาเดินดูนู่นนี่ เนาะนำทั่วๆไป...พอนึกภาพออกนะ

เจอคนไทยที่เรียน 6 weeks ด้วยกันอีก8คนคับผม

ดำ ฝน กี้ พี่มิ้น พี่อี๊ด คุณเจง ส่วนจิว แป้ง คูล เจอแล้วเมื่อวาน

วันรุ่งขึ้นเป็น pre-test เพื่อเอาปายจัดกลุ่ม...

ข้อสอบแม่งยากใช้ได้เลยเว้ย...พอๆกะ IELTS เลย

เค้าม่ายบอกคะแนนคับ...มานเปนความลับ...

สุดท้ายกรูก็ได้อยู่ห้องที่มีคนไทยมากที่สุด....เหอๆๆๆ

อยู่ห้องเดียวกะ คูล พี่อี๊ด คุณเจง(มีทั้งหมด4ห้อง)...

สอบเสร็จก็เย็นๆละ...กินข้าวนอน...มื้อนี้ม่ายช่ายเวรกรู

วันศุกร์....วันนี้เค้าปล่อยฟรีคับ...เลยเข้าปายในลอนดอนปายหาพี่นิติ์(พี่สาวเนติ์)

เอาของปายให้พี่นิติ์และพี่นิติ์เลี้ยงข้าวเที่ยง....สบายแฮไปมื้อนี้

ขากลับแวะไปซื้อเบียร์20ป๋องกะกีตาร์1ตัว...วันนี้นั่งรถเมย์เป็นแล้วคับ

แต่ก็สภาพทุลักทุเลพอดู...เบียร์ที่นี่ป๋องใหญ่มากคับ 440ml ทั้งหมดก็เกือบ10โล

เล่นเอาหอบ...แต่เอาวะ...กรูมีกีตาร์เล่นละ...ราคาปรามาน5600บาทไทย...

ยี่ห้อ Squier By Fender ถือว่าราคาโอคับ...(ตอนแรกปายแอบดูราคาร้านในลอนดอนมาเกือบเป็นลม)

กลับมาวันนี้เป็นเวรกรูทำอาหาร...ก็ทามอารายง่ายๆอ่า...ผัดผักน้ำมันหอย ทำคู่กะเก่ง...เก่งทำไข่เจียว

แล้วกรูก็ทำน้ำพริกแกะตามสั่งเจ๊หญิง...เจ๊ปรุงผมผัดอย่างเดียว รสชาติรุนแรง

หลังข้าวก็กินเบียร์ที่หอบมาคับ...มีคนมาแจมนิดหน่อย...เล่นกีตาร์แดกเบีย...เฮฮาปาตี้ดี

จาสังเกตุได้ว่าเวลาคนถามกรูในเอ็มว่าเป็นงายบ้าง...กรูจาตอบว่าเฮฮาปาตี้ดี

ดึกๆมีสาวเกาหลีมานั่งกินด้วยชื่อลีน่า...เลยได้คุยภาษาปะกิดจนถึงตี3...

เบียร์หมดคับ...แยกย้าย....นอน

แบตมือถือหมดคับ...นัดกะพี่เอ๋ไว้ว่าจาเข้าลอนดอนด้วยกัน....

ตื่นสายคับเค้าล่วงหน้าปายก่อน...รู้สึกผิดหวะ...ม่ายชอบผิดเวลา

กรูเลยเข้าเมืองกะจิว แป้ง ป๊อบ แทน...เดินเล่นกะกลุ่มนี้ซักพักก็ขอแยกปายหาพี่เอ๋

พี่เอ๋อยู่ Camdan Town คับ...เป็นเมือง punk จาแต่งตัวแบบ punkๆ ทั้งเมือง

พี่เอ๋แกปายซื้อรองเท้าคอนเวิสลายสตอเบอรี่สีชมพู...กะกางเกงขาเดฟสะจายมาใส่

แม่งแนวมากๆอ่า...เค้าเปิดกล่องรองเท้ามากรูตกจาย...

เค้าบอกว่าอยากแต่งแบบที่ในไทยม่ายมี...คุณได้สิทธิ์นั้นเดี่ยวนี้...

หลับในรถไฟขากลับมาม. ไกลมากครับ...เหมือนเดินทางออกตจว.

กินข้าว...และนอนตามสูตร

วันรุ่งขึ้นพี่เอ๋โทรมาตอนปรามานเที่ยง...ชวนไปวัดกับเจ๊หญิงคับ

วันนี้เปนวันอาษาพอดี...เออดีเว้ยได้ปายวัด

ปายวัดกะ เจ๊หญิง พี่เอ๋ ปุ๊ เก่ง จอย ตาล อุ๋ม...(จาเห็นได้ว่ามีชื่อใหม่ๆเพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆ)

กลับจากวัดก็กินอาหารแถวนั้น...ร้านWakamama...ม่ายอร่อยเลยยยย มาม่ายังงอร่อยกว่า

จืดอย่างแรงอ่า...แพงด้วย...เซ็งกันไป

วัดอยู่ไกลจากม.เรามากมายอ่า...ต้องเปลี่ยนรถไฟ3ต่อรถเมย์อีก1ต่อ

วันรุ่งขึ้นก็ได้เริ่มเรียนแล้วค้าบบบบบบบ...

 

วันนี้อัพแค่นี้ละกาน...เหนื่อยละ...

ครายอ่านมาถึงตอนนี้ได้แม่งเก่งมากอ่า...